Welkom in mijn wereld Wie ben ik.. Mijn advies aan jou Thema gedichten
Een arm om je schouder   Dorreke,s humor Onze Marit   Onze Lotte
Onze vakanties Onze tuin  WC gedichtjes Vroeger  
Dierbare herinneringen   Fotogedichten Mijn vogels Mijn Blunders
Mijn frutsels Mijn animatie frutsels Bundels  en interview  Links
Gastenboek      

 

DIERBARE HERINNERINGEN

 

 

 

 

 
     
                             In een hart is plaats voor velen
                             nooit is daar ruimtegebrek                      
                             sommige mensen hebben daar zelfs
                             een heel speciale plek
                             Iemand die je dierbaar was
                             en weg is van deze aard
                             word in een mensenhart
                             nog een levenlang bewaard.
                                                              
                         
                           
                                      Een band heeft vele schakels
                                      en ieder vormt een deel
                                      en al die schakels tezamen
                                      vormen één groot geheel.
 
                                      Schakels vormen een band
                                      tussen man en vrouw
                                      een band die liefde heet
                                      die zegt “ik hou van jou”.
 
                                      Schakels vormen een band
                                      tussen een vader en zijn zonen
                                      een band die zorgt dat hij over hen waakt
                                      zelfs als ze elders wonen.
 
                                      Schakels vormen een band
                                      tussen een Opa en zijn kleine kind
                                      een band die vaak allang
                                      voor hun geboorte begint.
 
                                      Schakels vormen een band
                                      tussen broers en zussen onderling
                                      een band die zorgt dat je er voor elkaar bent
                                      als het even niet zo lekker ging.
 
                                      Schakels vormen een band
                                      tussen vrienden en mensen om je heen
                                      een band die zorgt voor samen genieten
                                      van de mooie dingen om je heen.
 
                                      Zo is het leven als een ketting
                                      met schakels van geluk
                                      en zo opeens op een dag
                                     dan is die ketting stuk.
                                    
                                     Een schakel is gebroken
                                     de band zomaar verstoord
                                     Je blijft  zitten met vele vragen
                                     en er ontbreekt elk zinnig woord.
 
                                     Waarom jij, en waarom zo vroeg
                                     we zullen het nooit weten
                                     maar één ding dat staat vast
                                     we zullen je nooit vergeten.
 
                                     De schakel is gebroken
                                     maar sterk is nog de band
                                     want de herinnering aan jou Hans
                                     die houden wij allen in stand.
                     
 
 
                         Geboortedorp...
                                                                                                                          
                                                                                                                         
                                                                                        
                                          
                                 
                                 Het dorp waar ik geboren ben,
                                 waar ik naar school toe ben gegaan.
                                 Dat kleine plaatsje in Gelderland,
                                 daar denk ik nog wel eens aan.
                                 Er was weinig of niks te beleven
                                 en toch had ik het daar goed
                                 er was maar een winkel in het dorp
                                 waar men alle boodschappen doet.
                                 Maar we konden spelen
                                 gewoon midden op de straat
                                 noem mij maar eens een plaats
                                 waar dat nu nog gaat.
                                 Maar werd je wat ouder
                                 en ging je op zoek naar een baan
                                 dan had je in dit dorp
                                 toch echt geen bestaan.
                                 Er was geen industrie
                                 er waren geen kantoren,
                                 je kon alleen af en toe in de verte
                                 de kerkklokken horen.
                                 Het was er heel erg vredig
                                 gemoedelijk maar ook stil
                                 en dat is juist iets wat
                                 men op die leeftijd nog niet wil.
                                 Ik ga nog wel eens
                                 in dat dorpje aan
                                 om even naar het graf
                                 van mijn ouders toe te gaan.
                                 Die stilte en die rust
                                 zoals het vroeger was
                                 komt mij op dat kerkhof
                                 dan heel erg goed van pas.
                                 Ik ga even zitten bij hun graf
                                 en deel ik hen dingen mede
                                 ik poets nog wat vieze vlekjes af
                                 en ze rusten weer in vrede.
 
 
                                                    
 
 
                                      Allerzielen…..
 
                                 Bij het graf van mijn ouders
                                 in de plaats waar ook ik ben geboren
                                 sta ik heel eventjes stil
                                 ‘k wil de rust niet verstoren.
                                 Zouden hun zielen
                                 hier nog ergens zweven
                                 zien ze nog steeds
                                 wat ik doe met mijn leven?
                                 Weten ze daar wel
                                 hoezeer ik ze mis
                                 hoe leeg en hoe eenzaam
                                 het af en toe zonder hen is?
                                 Zien ze vol trots
                                 nog steeds op me neer
                                 als ik weer eens
                                 iets nieuws probeer.
                                 Veel van wat ik ben
                                 en bereikt heb in mijn leven
                                 is me immers
                                 door mijn ouders meegegeven.
                                 Normen en waarden
                                 trouw en eerlijkheid
                                 heb ik proberen door te geven
                                 aan mijn kleine, inmiddels grote meid.
                                 Zodat ook ik later
                                 als ik er niet meer ben
                                 in haar veel van mijn ouders,
                                 mijn man en mezelf herken.
 
 
                                                           
 
 
                                                   
                                      
                                       Opa U 1-6-2004
                                  Gedicht gemaakt voor Avondwake
                            afscheid Opa op 3 juni 2004..........
 
 
                                  Woorden zijn maar woorden
                                  waar moeten we beginnen
                                  een leven van 92 jaar
                                  is niet te vatten in enkele zinnen.
 
                                  De dood doorbreekt niet alle schakels
                                  liefde overwint de dood
                                  er blijft altijd een herinnering
                                  ook nu hij zijn ogen sloot.
 
                                  Want wie kent niet de verhalen
                                  van zijn trektocht door het land
                                  Met de mensen waar hij evacueerden
                                  had hij nog steeds een nauwe band.
 
                                  Een vader van 10 kinderen
                                  had het in die tijd niet breed
                                  hij maakte lange dagen
                                  en werkte zich in het zweet.
 
                                  Maar hij genoot ook van het leven
                                  met de kermis was het groot feest
                                  vooral als Ome Gerrit uit Bergen
                                  weer in Gendt op bezoek was geweest.
 
                                  Het was een man uit één stuk
                                  nam nooit geen blad voor de mond
                                  stond iets of iemand hem niet aan
                                  dan zei hij wat hij er van vond.
 
                                  Wie herinnert zich niet de dagen
                                  dat Pa aan tafel zat te zwikken
                                  hij genoot met volle teugen
                                  als hij daarvoor zijn schoonzoons wist te strikken.
 
                                  Hij was een rots in de branding
                                  en koerste recht door zee
                                  gaf aan al zijn kinderen
                                  normen en waarden mee.
 
                                  Wij allen voelden diep in ons hart
                                  hoe trots hij op ons was
                                  al liet hij je, dat zelf niet blijken
                                  en hoorde je het via een omweg pas.
 
                                  Zoals wij allen weten
                                  kende Pa, s leven ook verdriet
                                  toen Ma door haar ziekte van hem vervaagde
                                  deed hem dat pijn, hij snapte het niet.
 
                                  Maar toen hij later op zijn kamer
                                  in zijn stoel bij het raam daar zat
                                  heeft hij naar eigen zeggen
                                  toch nog een mooie tijd gehad.
 
                                  Wat voelden wij ons machteloos
                                  toen hij op een dag aan ons vroeg
                                  laat God mij a.u.b. halen
                                  ik vind het nu wel mooi genoeg
 
                                  Zwaar werden zijn dagen
                                  en lang duurde de nacht
                                  heel moeilijk werd het vechten
                                  bij het ontbreken van zijn kracht
 
                                  Nu is zijn wens vervuld
                                  zijn strijd is nu gestreden
                                  maar diep binnen in ons hart
                                  bewaren wij het verleden
 
                                  Al voelen wij nu nog de leegte
                                  en een groot gemis
                                  wij weten dat zijn plaats
                                  nu bij Ma in de hemel is.
 
                                  Zijn liefde blijft aanwezig
                                  zal niet worden uitgeblust
                                  al is er nu geen hand meer in de onze
                                  en geen mond meer die ons kust
 
                                 Geen fluitje meer in de verte
                                  geen zwaaiend handgebaar
                                  niet meer samen kunnen praten
                                  en lachen met elkaar
 
                                  Hij heeft door wie hij was
                                  wel zijn sporen nagelaten
                                  en wij en al zijn kinderen
                                  zullen daar nog lang over kunnen praten.
 
                                  Al heeft hij ons verlaten
                                  hij laat ons niet alleen
                                  Wat wij in hem bezaten
                                  is altijd om ons heen
 
                                  Woorden zijn maar woorden
                                  ze verlichten niet de pijn
                                  maar ze kunnen als herinnering aan Pa
                                  wel van grootte waarde zijn.
 
                                  Rust zacht……………
 
 
 
 
                                    
 
                       Een mooie speciale dag…
 
                                 Ik heb eens mogen ervaren
                                 dat een afscheid ook heel mooi kan zijn
                                 dat zelfs op een begrafenis
                                 je verlost kunt zijn van pijn.
                                 Het gevoel van samen rouwen
                                 om degene die je verloor,
                                 mensen die je steunen
                                 daar krijg je vleugels door.
                                 Op die prachtig mooie winterdag
                                 voelde ik de warmte om mij heen               
                                 en er was zelfs een mooie zon
                                 die er voor Oma scheen.
                                 Tussen de bloemen op de kist
                                 lagen druppels die op tranen leken
                                 en een vogeltje floot heel eventjes
                                 als een afscheidsteken.
                                 Ze had ons allen veel geleerd
                                 liefde, normen en waarden
                                 en wij allen begeleidden haar
                                 bij haar afscheid van deze aarde.
                                 En een ding weet ik zeker
                                 daar kunnen wij trots op zijn
                                 in alles was ze groot
                                 al was ze zelf maar klein.    
 
   
 
                          
                                                   
 
                              Dood en springlevend..
 
                                     De beelden gaan wat vervagen
                                     in de loop der jaren
                                     maar de herinnering aan mijn ouders
                                     blijf ik in mijn hart bewaren.
                                     Ik vertel vaak over vroeger
                                     hoe het was als kind
                                     hoe ik door hen beide
                                     ben opgevoed en bemind.
                                     Men kan er geen beelden bij vormen
                                     geen gezichten erbij zien
                                     maar door mijn enthousiasme
                                     voelt men vast wel de liefde misschien.
                                     Het respect voor mijn beide ouders
                                     is nog steeds heel diep en groot 
                                     want in mijn herinnering zijn ze springlevend                    
                                     dus nog lang niet dood.
 
 
   
                                       
                               Met respect   
 
                                      Woorden zijn maar woorden
                                      ze verzachten niet de pijn
                                      vullen ook niet de leegte
                                      die er nu ongetwijfeld zal zijn.
                                      Want niets was haar te veel
                                      alles heeft ze haar naasten gegeven
                                      een vrouw, zo heel bijzonder
                                      steeds maar vechtend voor haar leven.
                                      Een moeder voor haar kinderen
                                      een partner en vriendin
                                      een oma uit duizenden
                                      een echte levenskoningin.
                                      Ze was een voorbeeld voor ons allen
                                      bescheiden, oprecht en zo fijn
                                      zij bewees door wie ze was
                                      dat iets kleins heel groot kan zijn.
 
                                      +++Ter nagedachtenis aan een veel te vroeg gestorven vrouw,
                                      Met diep respect voor haar manier van leven en manier van sterven +++
 

                                                     

 
                              Rakker 1983-1998
 
                                     Een hond, niet te groot en niet te klein,
                                     Het moest wel een pekineesje zijn.
                                     Als puppy, kwam hij bij ons aan,
                                     Kon amper op zijn pootjes staan.
                                     Je kon nauwelijks zien wat de voorkant was,   
                                     Maar wij waren met hem in ons sas.
                                     Met zijn platte neus en grote staart
                                     Werd hij voor ons heel veel waard.
                                     15 jaar is hij bij ons gebleven,
                                     heeft ons veel liefde en trouw gegeven.
                                     Was ik verdrietig of was ik blij,
                                     Hij troostte en deelde de vreugde met mij.
                                     Kwam ik binnen in een leeg huis,
                                     Dan was er altijd iemand thuis.
                                     Hij rende achter zijn piepbeesten aan,
                                     En bleef afwachtend voor de koelkast staan.
                                     Hij wist precies hoe laat het was
                                     Voor een wandeling en een plas.
                                     Hij gaf je blindelings een poot
                                     En kroop dan lekker op je schoot.
                                     Zijn harde snurken, namen wij voor lief
                                     Al leek het wel een stoomlocomotief.
                                     Ik heb nog steeds je foto hangen
                                     Want geen andere hond, kan jou ooit vervangen.
 
 
 
 
                                                         
                                Vieze foto……    
 
                                    Een foto van jou, lieve Pa
                                    hangt bij mij aan de wand
                                    het is die ene met die zomerhoed
                                    en die ontbrekende tand.
                                    Die tand die jij verloren was
                                    met het eten van een karbonaadje
                                    je lacht en kijkt me vrolijk aan
                                    met in je gebit een gaatje.
                                    Men zegt altijd als men dit ziet
                                    had je geen mooiere foto kunnen hangen?
                                    Maar ik wil deze heel beslist
                                    door geen andere vervangen.
                                    Hij geeft goed weer hoe jij was
                                    heel opgeruimd en vrolijk
                                    met oogjes vol van menselijkheid
                                    die kijken o zo olijk.
                                    En als ik langs je foto loop
                                    veeg ik een vlekje af
                                    het is een beetje lippenstift
                                    van een kus die ik je gaf.
 
 
                          
                                Mijn Tante Toos die ik na 50 jaar weer
                          heb teruggevonden en ontmoet...
 
 
                                  In mijn gedachten was ze aanwezig
                                  in mijn herinneringen waarde ze rond
                                  maar nu weet ik uiteindelijk
                                  dat ze ook echt bestond.
                                  Het was alsof ik na 50 jaar
                                  iets waardevols had teruggevonden
                                  en toen zij mij in haar armen sloot
                                  voelde ik me nauw met haar verbonden.
                                  Ze was nog zo herkenbaar
                                  zo liefdevol en bescheiden
                                  precies zoals ik het mij herinnerde
                                  van lang vervlogen tijden.
                                  Ook Jan waarmee ze toen trouwde
                                  paste in mijn plaatjes
                                  en langzaam kwamen de herinneringen terug
                                  en vulden zich de lege gaatjes.
                                  Ik voel nu nog de warmte
                                  en de hartelijkheid bij ons bezoek
                                  de broodjes, soep en koffie
                                  en de eigengebakken koek.
                                  De tijd ging veel te snel voorbij
                                  uren waren veel te kort
                                  maar ik weet zeker dat mijn bezoek aan tante Toos
                                  nog eens een herhaling wordt.
                                  Ze vond alles maar zo vanzelfsprekend
                                  het is een vrouw “eerste klas”
                                  ik besef nu na al die jaren
                                  hoe belangrijk zij toen voor mij was.
                                  Ze mag best trots op haar zelf zijn
                                  want ze heeft een hart van goud
                                  en weet ze nu dat ver weg in de Betuwe
                                  iemand  heel veel van haar houdt.
                                  Ik hoor haar nu al weer zeggen
                                  “dat heb ik toch niet verdiend”?
                                  maar hopelijk beseft ze dan dat ze vroeger
                                  heel belangrijk was voor “dat kient”
 

 

              Wie ben ik?    Mijn advies aan jou    Thema gedichten     Een arm om je schouder    Dorreke,s humor 

  Onze Marit    Onze Lotte  Onze vakanties     Onze tuin    WC gedichtjes   Vroeger 

  Dierbare herinneringen       Fotogedichten     Mijn vogels    Mijn blunders   Mijn frutsels  

  Mijn animatie frutsels  Bundels  Gastenboek