 Even
voorstellen:
Mijn
naam is Doortje Huting. Ik gebruik de naam
Dorreke omdat dit het koosnaampje
was voor mij
van mijn vader, waarmee ik een heel sterke band had.
Helaas
overleed hij in 1990. Ik ben geboren in
Herwen een klein plaatsje in
Gelderland op
3 augustus 1950.
Sinds 1974 getrouwd met Henk
een fantastische
man en sinds 1977
de trotse moeder van Linda.
Op 30 juni 2006 werd ik
de trotse Oma van een kleindochter Marit en
een paar jaar later op
30 december 2009 werd de tweede kleindochter Lotte
geboren.
In mei 2010 ben ik
gestopt met werken, maar na bijna een jaar begon het toch weer
te kriebelen, het is zo
doelloos hele dagen thuis.
Ik heb daarom besloten
om vrijwilligerswerk te gaan doen, en wel bij
de Zinzia Zorgroep, in
Verpleeghuis De Lingehof bij demente bejaarden.
S.O.S
Men hoeft mijn hand
niet vast te houden zitten kan ik best wel alleen
ik mis alleen heel af
en toe twee armen om me heen.
Men hoeft niet elke
minuut van de dag bij mij in de buurt te zijn
alleen af en toe heb
ook ik wat aandacht nodig al is die nog zo klein.
Men hoeft mij niet te
verwennen met bossen bloemen of cadeaus
een moment van er even
zijn is mij dierbaarder dan de mooiste roos.
Men hoeft niet van mijn
hobby’s te houden mijn gedichten niet te lezen
maar af en toe wat
interesse dat zou toch zo heerlijk wezen.
Ik zoek nu mijn
waardering bij mensen die ik zelf niet ken
er vloeien per dag wel
duizenden woorden uit mijn schrijverspen.
Door er te zijn voor
anderen hun zorgen te hebben gedeeld
werd mijn gebrek aan
eigenwaarde toch op z’n tijd gestreeld.
Dit nam extreme vormen
aan 17 manuscripten liggen al klaar
en elke morgen al 10
jaar lang stond Dorreke’s humor daar.
Mijn lichaam geeft nu
aan het is genoeg geweest
even een time-out en
rust brengen in die verwarde geest.
Ik weet dat men wel van
me houdt en dat ik best wel wat presteer
maar dat ik daarom moet
vragen dat doet behoorlijk zeer.
Waardering is een woord
waar ook ik soms naar snak
vandaar dat ik dit
vrijwilligerswerk met beide handen pak.
Een glimlach en een
goed gevoel na een fijne voldane dag
brengen misschien de
slaap weer terug al is het maar voor een halve nacht.
Ik worstel en kom boven
want ik ben een sterke vrouw
maar misschien is dit
wel herkenbaar voor jou en jou en jou…….
Mijn hele leven heb ik stiekem gedroomd eens een
gedichtenbundel uit te
brengen omdat
ik graag iets van
mezelf achter wilde
laten.
Voor de geïnteresseerden onder u wil ik best
vertellen hoe ik er toe ben gekomen om te gaan dichten.
Mijn
hele leven, (tenminste tot mijn 48e jaar) ben ik ontzettend
verlegen geweest, heel onzeker en behept met faalangst. Daartegenover
stond een heel sterk trots meisje (later vrouw) die er altijd was voor
andere en absoluut geen nee kon zeggen. Zo bouwde ik
een muurtje om mij heen, en liet van me profiteren.
Niemand mocht merken dat ik iets niet kon, of fouten had. Ik wilde koste wat
kost, mezelf bewijzen. Om een lang verhaal kort te
maken, dit ging fout. Het kringetje was rond. Om
vooral geen last van mijn klachten te hebben, (flauwvallen, hoofdpijnen
paniekstoornissen en depressies) ging ik bijna 24 uur
per dag aan de slag, want ik kon toch niet slapen.
Allerlei therapieën heb ik zelf geprobeerd, mijn omgeving en op mijn
werk wisten hier niets van. Ik had zelfs geen zin meer om te leven, terwijl
ik een ontzettend schuldgevoel had, ik had het toch zo goed, had helemaal
niks te klagen. Een lieve man een schat van een dochter, geen financiële
problemen etc. Tijdens een van mijn paniekaanvallen, overviel mijn schoonzus
mij. Dat was afzien, ik in zweet en tranen, ik die altijd zo sterk was en
overal tegen kon. Zij werd degene die mij door het
diepe dal trok. Ellenlange telefoontjes, en een luisterend oor. Met behulp
van mijn huisarts, man, dochter, haptonoom en een
pilletje kwam er een ommekeer. Een wereld ging voor mij open. Het was of ik
ineens de andere kant van de medaille zag. Ik hield mezelf een spiegel
voor en zag wat ik fout deed en had gedaan. Ik had mij laten leven, ikzelf
maakte mijn leven tot een hel. Ik hoefde helemaal niet perfect te zijn,
mocht best eens zwak zijn en iemand nodig hebben. Mocht ook nee zeggen als
ik iets niet wilde. Ook ik, had een leven en was best
wel iemand. Ik begon dingen van me af te schrijven en ontdekte dat ik daar
heel veel plezier in had. Ik werd met de dag vrolijker en zelfverzekerder.
Durfde dingen te doen,waar ik vroeger nog niet aan gedacht zou hebben.
Ik had het gevoel dat ik mijn verloren 48 jaren in moest halen.
Nu 12 jaar later, is dit gevoel er nog steeds, maar het voelt heerlijk.
Ik
leef, lach, luister, spreek, huil, geniet en dicht…….
Ik ben…..
Ik ben niet meer dezelfde
die ik vroeger was
niet meer dat verlegen meisje
de beste uit de klas.
Ik ben niet meer dezelfde
die dacht och had ik maar
ben ik het nu ergens niet mee eens
maak ook ik bezwaar.
Ik ben niet meer dezelfde
die het liefst in de massa verdween
en altijd maar weer dacht
dat de zon voor andere scheen.
Ik ben niet meer dezelfde
die dacht dat kan ik niet
en daardoor vele kansen
in het leven liggen liet.
Ik ben niet meer dezelfde
die geen NEE durfde te verkopen
niet meer degene
die voor problemen weg wilde lopen.
Ik ben niet meer dezelfde
die dacht wat zal men denken
bang was voor kritiek
en niemand wilde krenken.
Ik ben niet meer dezelfde
die zich schaamde om te huilen
en bij verdriet niet vragen wou,
“mag ik even bij je schuilen”.
Ik ben niet meer dezelfde
die niet van het leven genoot,
die als men een complimentje gaf
altijd van kleur verschoot.
Ik ben niet meer dezelfde
vol angsten en vol zorgen
altijd maar weer bezig
met gisteren en ook morgen.
Ik ben nog steeds dezelfde
moeder,
maar meer nog een vriendin
loop samen met mijn dochter
gezellig een winkel in.
Ik ben nog steeds dezelfde
vrouw
met nog steeds dezelfde man
die samen door dik en dun
van het leven iets maken kan.
Ik ben nog steeds dezelfde
die ik vroeger was
maar hoe het is om te leven
besef ik de laatste jaren pas.
Ik wens iedereen een gezond en heerlijk leven.......
Er was eens ........
Er was eens een meisje
een hele gewone normale meid
alles gebeurde volgens
plan voor alles maakte ze tijd
Dat meisje dat toch
alles had was toch heel ontevreden
en heeft jarenlang aan
zware depressies geleden
Tot op een dag een
goede fee haar een spiegel heeft gegeven
waarin zij even kijken
kon naar haar eigen leven
Ze zag dat ze aan een
touwtje zat ze was een marionet
en zelfs als ze iets
zeggen wou werd het spreken haar belet
Nieuwsgierig als ze
was wilde ze nu graag weten
wie er al die jaren
aan haar touwtjes had gezeten
Ze is toen
langzamerhand daar naar op zoek gegaan
en tot haar grote
verbazing zag ze haar eigen spiegelbeeld staan
Alles wat er was
gebeurd was door haar zelf geregisseerd
door in die spiegel te
kijken heeft zij toen veel geleerd
Ze springt nu over
sloten doet wel eens dingen fout
maar geniet met volle
teugen nu ze de touwtjes wat losser houdt
Dit lijkt op een mooi
sprookje met een happy end
en misschien dat u dit
meisje inmiddels hebt herkend.
Ik zou het fijn
vinden als mensen, al is het maar een klein beetje, moed kunnen putten uit
mijn gedichten. Even kunnen lachen al is het maar om te voelen hoe dat ook
al weer voelde. Even mogen huilen, als men daar behoefte aan heeft. Even
voelen dat men ook maar een mens is. Een mens die mag lachen en mag huilen,
maar vooral een mens die leeft....... en gelukkig is........ en tevreden.
Ga met me mee......
ä
************************************ |
Wie ben ik?
